Tό ἄρθρο πού ἀκολουθεῖ εἶναι δημοσιευμένο στήν "Μικρασιατική Ἠχῶ", τεῦχος 251-252, τοῦ ἕτους 1984. Γράφτηκε μέ ἀφορμή τήν δημιουργία ἑνός Κέντρου Νεότητος στόν Ὠρωπό.

 

Τό Κέντρο Νεότητος ἔγινε στόν Ὠρωπό γιά νά μποροῦν, ὅπως ἔλεγε πάντα ὁ π. Γαβριήλ: «τά νέα Παιδιά νά ξεκουράζονται, νά παίζουν, νά χαίρονται τήν φύση καί τις ἀκολουθίες». Ἐπειδή ὁ ἴδιος ἦταν ὀρφανός ἀπό 6 χρονῶν παιδάκι καί δεν εἶχε νά πάει ποτέ του διακοπές, γιατί πάντα δούλευε, ὀνειρευόταν νά κάνει ἔνα χῶρο ἀναψυχῆς γιά τά νέα παιδιά τῆς περιοχῆς μας.

 

Aὐτό τό Κέντρο Νεότητας στόν Ὠρωπό μετατράπηκε ἀργότερα (τό 1993) σέ μοναστήρι. Εἶναι τό σημερινό μοναστήρι μας, τῆς Παναγίας τῆς Βουρλιῶτισσας.

 

Τό ἄρθρο εἶναι γραμμένο μέ πολύ ἀγάπη ἀπό τόν μικρασιάτη κ. Νίκο Βικέτο, τότε γενικό γραμματέα τῆς μικρασιατικῆς αὐτῆς ἐφημερίδας.

 panagia vrioulon 300

Ἐνα νέο Ἐκκλησάκι στόν Ὠρωπό Ἀττικῆς

 

Τά ἱερά προσκυνήματα τοῦ Μικρασιατικοῦ Ἐλληνισμοῦ, πού ἀνασυστάθηκαν ἀπό τούς πρόσφυγες τού 1922, στά χώματα τῆς μητέρας πατρίδας καταδηλώνουν τόν ἀκατάλυτο δεσμό τῆς Ὀρθοδοξίας καί τῆς Ρωμιοσύνης στίς ἀξέχαστες πατρίδες τῆς μαρτυρικῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

 

Ἡ Παναγία τοῦ Σουμελᾶ στό Βέρμιο. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος στό Νέο Προκόπι Εὐβοίας.

 

Ἡ Ἁγία Παρασκευή τοῦ Ἀϊβαλιοῦ στό μοναστήρι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στή Νέα Μάκρη. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στή Νέα Καρβάλη Καβάλας. Ἡ Παναγία τοῦ Κύκκου στόν Ταῦρο. Ἡ Ἀλατσατιανή Παναγιά στό Ἡράκλειο Κρήτης. Δίπλα σ’ αὐτά καί στά τόσα ἄλλα πού βρίσκονται διάσπαρτα στόν ἑλληνικό χῶρο στήνεται, τώρα, ἕνα νέο προσκύνημα: Τῆς Παναγίας τῆς Βουρλιώτισσας στόν Ὠρωπό Ἀττικῆς.

 

Ἱδρυτής τοῦ νέου προσκυνήματος ὁ ἀρχιμανδρίτης π. Γαβριήλ Τσάφος ἐφημέριος στόν Ἅγιο Ἀνδρέα τῆς ὁδοῦ Λευκωσίας, τό παλιό ἐκκλησάκι τῆς Τουρκοκρατίας πού ἔχτισε ἡ Ἁγία Φιλοθέη καί ἁγιογράφησε στίς μέρες μας ὁ Ἀϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου. Γιά χάρη τῶν ἐνοριτῶν του μά καί τῶν νέων παιδιῶν- πολλά ἀπό τά ὁποῖα εἶναι φοιτητές καί φοιτήτριες- πού τόν πλαισιώνουν στό ἔργο του, ὁ π. Γαβριήλ ἀγόρασε τό κτῆμα στόν Ὠρωπό, γιά νά χτίσει ἐκεῖ μιά μεγάλη «Ἑστία». Ἕνα διόροφο οἰκοδόμημα μέ αἴθουσα συγκεντρώσεων, βιβλιοθήκη, ξενώνες, ἕνα μεγάλο καθιστικό μέ τζάκι γιά τίς μέρες τοῦ χειμῶνα, κουζίνα καί πολλούς βοηθητικούς χώρους. Μέσα στό ἴδιο οἰκόπεδο θά γίνει καί τό Προσκύνημα τῆς Βουρλιώτισσας.

 

Μέ προσωπικά ἔξοδα ἀλλά καί μέ συμπαράσταση μερικῶν φίλων πού ζοῦν καί ἐκεῖνοι τίς ἀγωνίες μου, ἀγοράσαμε ἕνα θαυμάσιο κτῆμα ὀκτώ στρέμματα στόν Ὠρωπό, μᾶς εἶπε ὁ π. Γαβριήλ. Εἶναι σέ φανταστική περιοχή μέσα στό δάσος καί ἀγναντεύεις ὅλο τόν Εὐβοϊκό κόλπο. Στίς 3 Ἰουνίου τοῦ '84, ἡμέρα Κυριακή, βάλαμε τόν θεμέλιο λίθο γιά τό κτίριο καί τό ἐκκλησάκι πού θά φτιάξουμε ἐκεῖ. Κάναμε λειτουργία μέσα στό δάσος, κάτω ἀπό τά πεῦκα, καί γευματίσαμε ὅλοι μαζί, 400 ἄνθρωποι. Εἴχαμε παραδοσιακά ὄργανα, κλαρίνο, τουμπελέκι κ.λ.π., τραγούδησαν τά παιδιά παλιά τραγούδια τῆς Μικρασίας καί τῆς Πόλης, καί χόρεψαν μικροί καί μεγάλοι. Ἡ ζωή μας μέσα στήν Ἐκκλησία μᾶς βοηθᾶ νά ξαναζωντανέψουμε τό ἴδιο ἁγνά, ὅπως τότε, τά παλιά μας ἤθη καί ἔθιμα. Τίς ὡραῖες παραδόσεις μας.

 

Ὁ πόνος του γιά τήν πατρίδα Μικρασία καί γιά τούς δικούς του πού ἀφανίστηκαν ἐκεῖ εἶναι φανερός:

 

Τα δύο ἀδέλφια τοῦ πατέρα μου τόν Στυλιανό καί τόν Δημήτρη, τά σφάξανε το εἰκοσιδύο στά Βουρλά. Ὁ παπποῦς τῆς μητέρας, ὁ Γιάννης Κρασσᾶς, τυφλός ἀπό τά γεράματα, δεν δέχτηκε νά φύγει ἀπό τά Βουρλά στήν Καταστροφή. Ἔδωσε τήν εὐχή του στά παιδιά του καί τά ἔδιωξε λέγοντάς τους:« Φύγετε σεῖς να σωθῆτε. Ἐγώ θέλω νά πεθάνω στά ἀγιασμένα χώματα τῆς Ἀνατολῆς.

 

Κατάγεστε, λοιπόν, ἀπό πρόσφυγες γονεῖς;

 

Ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα μου ἦταν Βουρλιῶτες πού ἀγωνίζονταν νά μᾶς μεγαλώσουν. Ὁ πατέρας μου, τσαγκάρης τό ἐππάγγελμα, στόν συνοικισμό τοῦ Πολυγώνου, πέθανε πολύ νωρίς, σέ ἡλικία 42 χρόνων καί μᾶς ἀφησε τέσσερα παιδιά ὀρφανά, χωρίς σύνταξη.

 

Προστάτης ἔτσι τῆς οἰκογένειας, ρίχτηκε στή βιοπάλη ὀ μικρός Γαβριήλ γιά νά βοηθήσει τήν οἰκογένειά του νά ζήσει. Ἀπό κοντά οἰ σπουδές. Τελείωσε τό Νυκτερινό Γυμνάσιο καί στή συνέχεια τό Ἀνώτερο Ἐκκλησιαστικό Φροντιστήριο τῆς Ριζαρείου Σχολής καί τή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Γιά δύο χρόνια παρακολούθησε μαθήματα στή Φιλοσοφική Σχολή τοῦ ἴδιου Πανεπιστημίου.

 

Καί ὄλα αὐτά μέ τή βοήθεια τῆς μητέρας σας;

 

Ἠ μητέρα μου - Ἑλένη στό ὄνομα – μᾶς μεγάλωσε μέ πάρα πολλές στερήσεις. Ἐκεῖνο πού καλλιεργοῦσε μέσα μας, ἀπό παιδιά ἀκόμη, ἦταν τό μικρασιατικό ἦθος καί ἡ ἀγάπη στήν Ἐκκλησία. Τό ἐκκλησάκι πού φτιάχνουμε στόν Ὠρωπό θά μοῦ δώσει τή δυνατότητα νά ἐκφράσω τήν εὐγνωμοσύνη πού νοιώθω πρός τή Βουρλιώτισσα μάνα μου, γιατί σ’ αὐτήν χρωστῶ πάρα πολλά, ἀλλά καί τήν ἀγάπη καί τήν νοσταλγία γιά τίς σκλαβωμένες πατρίδες.

 

Μιλῆστε μας τώρα, γιά τό ἐκκλησάκι τοῦ Ὠρωποῦ.

 

Τό κεντρικό κλίτος τοῦ ἱεροῦ προσκυνήματος θά εἶναι ἀφιερωμένο στήν Παναγία μας, τήν Παναγία τήν Βουρλιώτισσα, πού γιορταζότανε μέ μεγάλο πανηγύρι στίς 15 Αὐγουστου στά Βουρλά. Τά δύο πλαϊνά κλίτη θά εἶναι ἀφιερωμένα τό μέν στό Νέο Ὁσιομάρτυρα Νεκτάριο, ἀπό τά Βουρλά , πού μαρτύρησε το 1820 καί γιορτάζει στίς 11 Ἰουλίου, τό δέ ἄλλο στό Νεομάρτυρα Μιχαήλ, τόν Βουρλιώτη, πού μαρτύρησε στήν Σμύρνη τό 1772, καί γιορτάζει στίς 16 Ἀπριλίου.

 

Ὅσοι ὥρα μιλοῦσε ὁ π. Γαβριήλ σκεφτόμουν πώς σήμερα στήν Ἑλλάδα δεν ὑπάρχουν ἐκκλησίες τῶν δύο αὐτῶν νεομαρτύρων. Μοῦ τό βεβαίωσε ὁ συνομιλητής μου καί μου εἶπε:

 

Πιστεύω ὅτι πρέπει νά περισώζουμε στήν μνήμη μας τά παλιά μας προσκυνήματα, νά τά τιμοῦμε ἀλλά καί τά γνωρίζουμε στούς νεωτέρους. Γι’ αὐτό εἶμαι πολύ χαρούμενος πού ἡ Παναγία μας πάλι θα βρεῖ τήν θέση της σ’ ἕνα ὡραῖο προσκυνητάρι γιά νά περιμένει ἀπό κεῖ νά ἐπιστρέψει πίσω, στά Βουρλά της.