Γεννήθηκα καὶ μεγάλωσα σὲ μία καθαρὰ Μικρασιάτικη γειτονιά, μία καὶ οἱ δυὸ γονεῖς μου ἦταν Μικρασιάτες, στὸ Πολύγωνο Ἀθηνῶν, ποὺ βρίσκεται στὸ πάνω μέρος τῆς Κυψέλης, δίπλα στὴν παλαιὰ Σχολὴ Εὐελπίδων, δηλαδή σχετικὰ πολὺ κοντὰ στὸ Ἐκκλησάκι τοῦ Ἅγιου Ἀνδρέου τῆς ὁδοῦ Λευκωσίας, Πλατείας Ἀμερικῆς. Ὅμως τὸ Ἐκκλησάκι δὲν τὸ ἐγνώριζα οὔτε εἶχα ἀκούσει κάτι γι' αὐτό.


Πρωτοέμαθα γι' αὐτό, ὅταν σὰν νεαρὸς φοιτητὴς τῆς Ριζαρείου Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς, τὸ φθινόπωρο τοῦ 1967 προσεκλήθην ἀπὸ τὸν τότε Ἐφημέριό του π. Ἰωάννη Σταυριανόπουλο, ἅγιο Ἱερέα ποὺ ἐγνώριζα ἀπὸ μικρὸ παιδί, νὰ διδάξω στὸ Κατηχητικὸ Σχολεῖο τοῦ Ναοῦ. Τὰ αἰσθήματα καὶ ἡ συγκίνηση ποὺ αἰσθάνθηκα, ὅταν πρωτομπῆκα στὸν Ναό, δὲν περιγράφονται. Δέος, κατάνυξις, φτερούγισμα τῆς καρδιᾶς. Δὲν μποροῦσα νὰ φαντασθῶ ὅτι μέσα στὴν καρδιὰ τῆς Ἀθήνας, στὴν τότε πολὺ ἀριστοκρατικὴ γειτονιὰ τῆς Πλ. Ἀμερικῆς, μποροῦσε νὰ ὑπάρχει ἕνα τέτοιο μεγάλο προσκύνημα καὶ Ἱστορικὸ Μνημεῖο συγχρόνως, ποὺ δὲν εἶχε ἀφήσει καθόλου νὰ τὸ ἀλλοιώσουν μὲ ἀταίριαστες πολυτέλειες τὰ χρήματα καὶ τὸ ὑψηλὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο τῶν ἀνθρώπων καὶ κατοίκων ποὺ ζοῦσαν στὴν περιοχὴ αὐτή.

Μπαίνοντας στὸν Ναό, ἀφοῦ στὸ μεταξὺ εἶχα μάθει ὅτι τὸ κτίσμα αὐτὸ ἦταν ὅ,τι εἶχε ἀπομείνει ἀπὸ τὸ παμπάλαιο Μοναστήρι - Μετόχι (16ος αἰώνας) μέσα στὸ ὁποῖο ἐμαρτύρησε ἡ Ἁγία Φιλοθέη ἡ Ἀθηναία, στάθηκα ἄφωνος μπροστὰ στὴν γλυκύτητα τῶν Ἁγιογραφιῶν τοῦ Φώτη Κόντογλου μὲ τὶς ὁποῖες εἶναι στολισμένος ὅλος ὁ Ναὸς καὶ ἔνοιωσα μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά μου καὶ τὴν ψυχή μου νὰ βγαίνει αὐτὴ ἡ κραυγή: Ἅγιε Ἀνδρέα, Ἅγια Φιλοθέη, ἐδῶ θέλω νὰ γίνω Ἱερέας. Μέσα ἐδῶ θέλω νὰ πεθάνω.

Κοντὰ στὴν ὀμορφιὰ καὶ ἁπλότητα ποὺ αὐτὸς ὁ Ναὸς προσφέρει, ἐργάσθηκα στὴν συνέχεια σὰν Κατηχητής, σὰν Ἱεροδιάκονος ἐρχόμουν στὶς ἑορτὲς τοῦ Ἅγιου Ἀνδρέου καὶ τῆς Ἁγίας Φιλοθέης βοηθώντας τὸν Ἱερέα καὶ τώρα, σὰν Ἱερέας πλέον ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 1974. ἐργάζομαι, ζῶ καὶ χαίρομαι ἀπὸ τὰ θαυμαστὰ καὶ μυστικὰ δωρήματα ποὺ αὐτὸς ὁ χῶρος μοῦ προσφέρει, βλέποντας καὶ νοιώθοντας συγχρόνως τὰ μαλλιά μου πλέον νὰ ἔχουν ἀσπρίσει καὶ χιλιάδες ἀνθρώπους, ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια, νὰ ἔχω χαρεῖ μέσα ἀπὸ τὰ Μυστήρια της Ἐκκλησίας καὶ ἰδιαίτερα τὴν Ἐξομολόγηση.

Δοξολογῶ καὶ εὐχαριστῶ τὸν Θεὸ γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ Τὸν παρακαλῶ ὅλους τους ἀνθρώπους ποὺ πέρασαν καὶ ἔζησαν κοντά μου, ποῦ μοιράσθηκαν μαζί μου τὶς ἐμπειρίες καὶ εὐεργεσίες ποὺ ὁ Ἱερὸς αὐτὸς τόπος μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Φιλοθέης μᾶς προσφέρει, νὰ τοὺς εὐλογεῖ καὶ νὰ τοὺς εὐεργετεῖ πλουσιοπάροχα.

Καμαρώνω τὰ τελευταῖα χρόνια τοὐς νέους Ἱερεῖς ποὺ ἔχουμε χειροτονήσει γιὰ τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα καὶ τὸ κοντινὸ Μοναστήρι τῆς «Παναγίας τῶν Βρυούλων» ποὺ δημιουργήσαμε. Χαίρομαι τὶς Μοναχὲς τοῦ Μοναστηριοῦ τῆς Παναγίας, ποὺ μὲ εὐλογία τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς ἱδρύσαμε πολὺ κοντὰ στὸν Ἅγιο Ἀνδρέα (ὁδὸς Ἰβήρων 6-8-10), στὴν ἴδια περιοχὴ ποὺ ἤκμασε τὸ παλαιὸ Μοναστήρι τῆς Ἁγίας Φιλοθέης. Προσεύχομαι καὶ διακριτικὰ παρακολουθῶ τοὺς πολλοὺς Ἱερεῖς πού, ἔχοντας ξεκινήσει ἀπὸ παιδιὰ κοντά μας, σήμερα διακονοῦν σὰν κληρικοὶ τὶς τριγύρω ἀλλὰ καὶ πιὸ μακριὰ Ἐνορίες σηκώνοντας τὸν Σταυρὸ τῆς Ἱερωσύνης μέσα στὸν 21ο αἰώνα.

Πρὸ πάντων εὐχαριστῶ καὶ εὐγνωμονῶ τοὺς πιστοὺς καὶ πολύτιμους συνεργάτες μου. Δόξα τὸ Θεῶ. Ἀδελφοί μου νὰ εὔχεσθε.

Ἀρχιμανδρίτης Γαβριὴλ Τσάφος
Ἐφημέριος Ἅγιου Ἀνδρέου πλ. Ἀμερικῆς