Tό ἄρθρο πού ἀκολουθεῖ εἶναι δημοσιευμένο στήν "Μικρασιατική Ἠχῶ", τεῦχος 251-252, τοῦ ἕτους 1984. Γράφτηκε μέ ἀφορμή τήν δημιουργία ἑνός Κέντρου Νεότητος στόν Ὠρωπό.

Ὁμιλία τοῦ π. Γαβριὴλ στὰ ἐγκαίνια τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Ἐνορίας μας στῆς 5 Ὀκτωβρίου 1992.

 

Τό Πνευματικό Κέντρο βρίσκεται δίπλα στό Ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἁνδρέου, Πλ. Ἀμερικῆς. Ὅταν κατάφερε ἐπιτέλους ὁ π. Γαβριήλ νά τό ἀγοράσει γιά τήν ἐνορία μᾶς ἔλεγε τότε: «Σήμερα δέν ἀγοράσαμε τό Πνευματικό Κέντρο, ἀνακτήσαμε τά κεκτημένα». Καί αὐτό γιατί τό Πνευματικό μας Κέντρο πού ἀποτελεῖται ἀπό μία ὑπόγεια αἴθουσα πού ἔχει μετατραπεῖ σέ παρεκκλήσι καί χρησιμεύει καί ὥς αἴθουσα γιά συναντήσεις καί γιά κατηχητικά, καί ἕνα διαμέρισμα πού εἶναι ἡ βιβλιοθήκη μας, βρίσκονται στήν διπλανή ἀπό τόν Ἁγιο Ἁνδρέα πολυκατοικία. Ἐκεῖ βρίσκονταν τά κελλιά τοῦ Μοναστηριοῦ τῆς Ἁγίας Φιλοθέης.

Γεννήθηκα καὶ μεγάλωσα σὲ μία καθαρὰ Μικρασιάτικη γειτονιά, μία καὶ οἱ δυὸ γονεῖς μου ἦταν Μικρασιάτες, στὸ Πολύγωνο Ἀθηνῶν, ποὺ βρίσκεται στὸ πάνω μέρος τῆς Κυψέλης, δίπλα στὴν παλαιὰ Σχολὴ Εὐελπίδων, δηλαδή σχετικὰ πολὺ κοντὰ στὸ Ἐκκλησάκι τοῦ Ἅγιου Ἀνδρέου τῆς ὁδοῦ Λευκωσίας, Πλατείας Ἀμερικῆς. Ὅμως τὸ Ἐκκλησάκι δὲν τὸ ἐγνώριζα οὔτε εἶχα ἀκούσει κάτι γι' αὐτό.

Μία ἅγια γερόντισσα, ἢ γερόντισσα Γαβριηλία, ἔλεγε πὼς δὲν πρέπει νὰ ἀσχολούμαστε μὲ τὸ παρελθόν, μία καὶ ἐκεῖνο εἶναι ἕνα «φάντασμα» οὔτε καὶ μὲ τὸ μέλλον, μία καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε. Τὸ μόνο πού μας ἀνήκει εἶναι τὸ παρόν.