Στίς 17 Ὀκτωβρίου 2013, στό μετόχι τοῦ Ἡσυχαστηρίου μας στόν Ὠρωπό, παρουσία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Διδυμοτείχου, Ὀρεστιάδος καί Σουφλίου κ.κ. Δαμασκηνοῦ, πραγματοποιήθηκε ἡ χειροθεσία σέ Ἀρχιμανδρίτη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου τοῦ γέροντός μας π. Γαβριήλ Τσάφου.


Ἡ σχέση τοῦ γέροντός μας μέ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι πολύ βαθειά καί ξεκινάει ὄχι ἁπλῶς ἀπό τό 2004, ὅταν ὁ γέροντάς μας προσκάλεσε τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη νά μᾶς ἐπισκεφθεῖ, κάτι πού τελικά πραγματοποιήθηκε τό 2008, ἀλλά, ὅπως χαρακτηριστικά λέει ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, «ἀπό τότε πού γεννήθηκε ὁ π. Γαβριήλ εἶναι παιδί τῆς Μητέρας Ἐκκλησίας, ὡς γνήσιος Μικρασιάτης πού εἶναι».

 

  

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ  ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ

patriarchat vrioulonΜετά τήν ἀπονομή τοῦ ὀφφικίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου πού δόθηκε στόν πνευματικό μας π. Γαβριήλ Τσάφο ἀπό τό Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, διά μέσου τοῦ Μητροπολίτου Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνοῦ, ὁ π. Γαβριήλ θεώρησε χρέος του νά εὐχαριστήσει τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη γιά τήν μεγάλη τιμή πού τοῦ ἔκανε, νά τόν τιμήσει μέ τό ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου.

Καί ἐπειδή δέν μποροῦσε, ἐξαιτίας σοβαρῶν λόγων ὑγείας, νά μεταβεῖ ὁ ἴδιος στό Φανάρι, ἔστειλε μιά μικρή ἀντιπροσωπεία ἀπό κληρικούς, πού εἶναι πνευματικά του παιδιά, καθώς καί ἀπό τίς μοναχές τοῦ Ἱ. Ἡσυχαστηρίου μας.

Ἔτσι ἀπό τίς 12 ἕως τίς 14 Νοεμβρίου βρεθήκαμε στήν Κωνσταντινούπολη καί μετά τήν συγκινητική Θεία Λειτουργία στόν Πατριαρχικό Ναό τοῦ Ἁγ. Γεωργίου, ἀνήμερα τῆς ἑορτῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, μᾶς δέχθηκε ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος. Παραθέτουμε μερικά ἀπό τά λόγια του:

«Νά ἐμπνέεστε πάντοτε ἀπό τό παράδειγμα τοῦ π. Γαβριήλ. Ἐσεῖς ἔχετε τήν εὐλογία νά ἔχετε ἕνα γέροντα σωστό κατά πάντα. Νά τόν μιμεῖσθε, νά σᾶς ἐμπνέει, καί τώρα πού εἶναι ἐν τῆ ζωῆ καί ὅταν θά εἶναι στούς οὐρανούς πάντα νά εἶστε ἐπί τά ἴχνη του».

Ἀκολούθησε μιά μικρή προσφώνηση ἐκ μέρους ὅλων μας, ἀπό τόν π. Ἰωάννη Ἀλεβιζόπουλο, ὁ ὁποῖος περιέγραψε ὅλη τήν πορεία τοῦ π. Γαβριήλ, τήν Βουρλιώτικη καταγωγή του, τήν ὀρφάνεια του ἀπό παιδί, τήν χαρά πού ἔνοιωσε ὅταν ἔγινε μέλος τῆς  Ἑνώσεως Σμυρναίων, καί τήν ἀνείπωτη χαρά του πού ἀπό «παιδί» τῆς Ἑνώσεως Σμυρναίων, τόν κάλεσε, τώρα στά γεράματά του, τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο νά γίνει «παιδί» τοῦ Πατριαρχείου.

Ἀπαντῶντας στήν προσφώνηση τοῦ π. Ἰωάννου, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης τόνισε μεταξύ ἄλλων: «Ὁ π. Γαβριήλ δέν ἔγινε παιδί τοῦ Πατριαρχείου τώρα πού πῆρε τό ὀφφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἦταν παιδί τοῦ Πατριαρχείου ἀνέκαθεν, ἀπό τότε πού τόν γνώρισα, καί θά ἔλεγα ἀπό τότε πού γεννήθηκε. Σάν Βουρλιώτης γεννήθηκε Πατριαρχικός καί συνεχίζει νά εἶναι Πατριαρχικός, καί αὐτό σᾶς μεταδίδει καί σέ σᾶς καί σᾶς τό ἐμπνέει, καί εὔχομαι καί ἐσεῖς νά τό μεταδίδετε καί σέ πολλούς ἄλλους, στά πνευματικά σας τέκνα, στά κατά σάρκα τέκνα σας, στούς φίλους σας, διότι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι ἡ πραγματική Μητέρα τοῦ Γένους μας. Καί πρέπει ὅλοι νά τό εὐλαβούμεθα, νά τήν εὐγνωμονοῦμε γι’ αὐτά πού προσέφερε διά μέσου τῶν αἰώνων, μέ θυσιαστική καί κενωτική ἀγάπη, ἀξίζει ὅλη τήν εὐγνωμοσύνη μας καί τήν ἀφοσίωσή μας.

Στήν Ἑλλάδα δυστυχῶς δέν ὑπάρχει στά εὐρύτερα στρώματα πρῶτα πρῶτα ἡ γνῶσις τοῦ τί προσέφερε ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία. Ὑπάρχει ἄγνοια διότι αὐτά δέν διδάσκονται δυστυχῶς οὔτε στά σχολεῖα στό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν οὔτε στά κατηχητικά σχολεῖα. Σχεδόν πουθενά καί ποτέ δέν γίνεται λόγος γιά τό Πατριαρχεῖο. Γι’ αὐτό πρέπει νά τά λέτε, νά διαδίδονται, νά μεταδίδονται σέ ὅσο τό δυνατόν εὐρύτερα στρώματα.

Ὅταν ἔρχονται ἐδῶ οἱ Ἕλληνες, πρίν ἀπό τήν οἰκονομική κρίση ἤρχοντο πάρα πολλοί, κάθε Σαββατοκύριακο ἤρχοντο ἀρκετά πούλμαν προσκυνητῶν, τώρα δέν ἔρχονται πολλοί, ἀλλά ὅσοι ἔρχονται, κάτι ὁμιλεῖ στήν ψυχή τους. Ὅταν ἔρχονται στό Πατριαρχεῖο, ὅταν πηγαίνουν στήν Χάλκη, ὅταν ἐκκλησιάζονται σέ ἄλλους ναούς τῆς Πόλης, κάτι ἀλλάζει μέσα τους, κάτι παίρνουν φεύγοντας καί ἐπιστρέφοντας στήν Ἑλλάδα, ἀλλά ὑπάρχει ἀκόμη πολλή δουλειά πού πρέπει νά γίνει πρός αὐτήν τήν κατεύθυνση.

Τό μοναστήρι τοῦ π. Γαβριήλ εἶναι μιά ὄασις πατριαρχική μέσα στήν Ἀθήνα. Ἐκτιμοῦμε πάρα πολύ τήν προσφορά του, τό ἔργο του, εἶναι ὁ ὀμφάλιος λῶρος μέ τό Φανάρι, μέ τήν Μ. Ἀσία. Τό μοναστήρι σας συνδέει τήν ἑλληνική ἐπικράτεια μέ αὐτά τά ἁγιασμένα χώματα ἐδῶ.

Ἐγώ κάθε φορά πού πηγαίνω εἴτε στήν Ἰωνία, στά Βουρλά, εἴτε στήν Καππαδοκία εἴτε στόν Πόντο γίνομαι ἄλλος ἄνθρωπος. Ἄλλο νά τό διαβάζεις καί ἄλλο νά τόν ζεῖς, νά πατᾶς σ’ ἐκεῖνα τά ἁγιασμένα χώματα, νά λειτουργεῖς σέ ἐγκαταλελειμένες ἐκκλησίες, βουβές γιά ἑνενήντα χρόνια, νά κάνεις τρισάγιο γιά τούς ἀναπαυομένους κάτω ἀπό αὐτά τά χώματα, εἶναι βίωμα μοναδικό, τό ὁποῖο δέν περιγράφεται μέ λόγια».

Στήν συνέχεια μᾶς μίλησε γιά κάποια ἀπό τά προσκυνήματα πού πρόσφατα ἐπισκέφθηκε καί μᾶς τόνισε ὅτι σέ ὅλους τούς ἐγκαταλελειμένους ναούς πού ἐπισκέπτεται ψάλλει τό Χριστός Ἀνέστη καί κάνει Τρισάγιο ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων.

Φύγαμε ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο καί τήν Πόλη νοιώθοντας τίς εὐχές καί τήν ἀγάπη τοῦ Πατριάρχη μας νά μᾶς συνοδεύουν.