Τὴν Δευτέρα 20 Μαρτίου καὶ ὥρα 19.00 στὸν Ἱ.Ν. Ἁγίου Ἀνδρέου (Λευκωσίας 40, πλ. Ἀμερικῆς) ἡ Γερόντισσα Φιλοθέη, Ἡγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγία τῶν Βρυούλων, θὰ παρουσιάσει τὸ βιβλίο της γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ πρώτου Κυβερνήτη τῆς Ἑλλάδος, Ἰωάννη Καποδίστρια, μὲ τίτλο «Ὁ μπαρμπα-Γιάννης τῶν Ἑλλήνων».

Πρόκειται γιὰ μιὰ ἔκδοση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀργολίδος, ἕνα βιβλίο γιὰ τὸν μεγάλο χριστιανὸ καὶ πατριώτη πολιτικὸ Ἰωάννη Καποδίστρια.

Στὴν ἐκδήλωση θὰ μιλήσουν καὶ οἱ κ.κ. Θάνος καὶ Δέσπω Μαρκοπούλου, καθηγητὲς τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Εἶστε ὅλοι καλεσμένοι.

Ἀπὸ τὴν Δευτέρα 11 Ἰουλίου διαμένει στὸ Μοναστήρι μας ὁ Γέροντάς μας π. Γαβριήλ.

 

Μπορεῖτε νὰ ἐπικοινωνεῖτε μαζί του καθημερινὰ (πλὴν Κυριακῆς) 11-1 τὸ πρωὶ στὸ τηλέφωνο 22950 - 36014 καθὼς καὶ νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖτε, μόνον κατόπιν συνεννοήσεως μὲ τὴν Γερόντισσα.

 

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς

Τὸ Μοναστήρι δέχεται προσκυνητές:

 Δευτέρα, Τρίτη, Παρασκευή :

Πρωί : 9.00-12.00  -  Ἀπόγευμα : 6.30-7.30

Σάββατο, Κυριακή :

Πρωί : 9.00-12.00  -  Ἀπόγευμα : 5.30-7.30

 

 Τὸ Μοναστήρι παραμένει κλειστό κάθε Τετάρτη καὶ Πέμπτη, ὅλη τήν ἡμέρα.

 

Κάθε Κυριακή: Θεία Λειτουργία στον Ὠρωπό, 7.15-10.15 π.μ.

Παρακαλοῦμε μὴν κτυπᾶτε τὸ κουδούνι τὶς ὧρες ποὺ εἶναι κλειστὸ το Μοναστήρι.

 

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μονῆς 

Τὴν Κυριακὴ 21 Φεβρουαρίου 2016 ἔγινε, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Ἑσπερινοῦ, ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνό, ἡ ἐνθρόνιση καὶ ἐπίσημη ἐγκατάσταση τῆς Ἡγουμένης τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας τῶν Βρυούλων Γερόντισσας Φιλοθέης.

Ἀκολουθοῦν ὁρισμένα φωτογραφικὰ στιγμιότυπα ἀπὸ τὴν τελετὴ τῆς ἐνθρόνισης.

 

Ενθρόνιση 11 

 

Ενθρόνιση23

 Ενθρόνιση 10

 

Ενθρόνιση 12

 

Ενθρόνιση24

Ενθρόνιση 13

Ενθρόνιση 14

 

Ενθρόνιση25

 

Ενθρόνιση 15

 

Ενθρόνιση26

 

Ενθρόνιση27

 

Ενθρόνιση 3

 

Ενθρόνιση28

 

Ενθρόνιση29

 

Ενθρόνιση30

 

Ενθρόνιση31

 

Ενθρόνιση 16

 

Ενθρόνιση 17

 

Ενθρόνιση 18

 

Ενθρόνιση 19

 

Ενθρόνιση 1

 

Ενθρόνιση 4

 

Ενθρόνιση 2

 

Ενθρόνιση32

 

Ενθρόνιση33

 

Ενθρόνιση 5

 

Ενθρόνιση35

 

Ενθρόνιση 20

 

Ενθρόνιση 6

 

Ενθρόνιση34

 

Ενθρόνιση 21

 

Ενθρόνιση 22

 

 

Ἐνθρόνιση Ἡγουμένης Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία τῶν Βρυούλων»

 

Τὴν Κυριακὴ 21 Φεβρουαρίου, κατὰ τὴν διάρκεια Ἀρχιερατικοῦ Ἑσπερινοῦ, μὲ εὐλογία τοῦ Μακ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, ἔγινε ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Διδυμοτείχου κ. Δαμασκηνό, συγχοροστατοῦντος τοῦ Θεοφ. Ἐπισκόπου Θερμοπυλῶν κ.κ. Ἰωάννου, παρουσία τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Γλυφάδας κ. Παύλου, τοῦ Πρωτοσυγκέλου τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν Ἀρχιμ. Συμεών, τοῦ Σεβαστοῦ Γέροντος καὶ Κτίτορος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχιμ. Γαβριὴλ Τσάφου, τῆς Γερ. Μεθοδίας καὶ Μοναζουσῶν τῆς Ι.Μ. Τιμίου Σταυροῦ Μαψοῦ Κορινθίας, τῆς Γερ. Νυμφοδώρας καὶ Μοναζουσῶν τῆς Ι.Μ. Εἰσοδίων Θεοτόκου Μαρκοπούλου Ἀττικῆς, Ἱερέων, Μοναχῶν, καθηγητῶν Πανεπιστημίου καὶ πλήθους πιστῶν, ἡ Ἐνθρόνιση καὶ ἡ ἐπίσημη ἐγκατάσταση τῆς Ἡγουμένης τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγίας τῶν Βρυούλων, Γερόντισσας Φιλοθέης.

 

Ὁ γέροντας τοῦ Ἱ. Ἡσυχαστηρίου, π. Γαβριήλ, στὸν λόγο του στάθηκε ἰδιαίτερα στὴν μεγάλη εὐγνωμοσύνη ποὺ νοιώθουμε ὅλοι μας πρὸς τὸν ἅγιο Διδυμοτείχου γιὰ ὅλες τὶς εὐεργεσίες ποὺ μᾶς ἔχει προσφέρει ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς μονῆς μέχρι σήμερα, τὴν συμπαράσταση καὶ πολύτιμη βοήθειά του σὲ ὅ,τι χρειαζόμαστε ἐμεῖς οἱ μοναχὲς καὶ οἱ ἱερεῖς μας.

 

Ὁ ἅγιος Διδυμοτείχου, φανερὰ συγκινημένος, τόνισε πὼς νοιώθει ἰδιαίτερα χαρούμενος ποὺ ἀξιώνεται νὰ καμαρώνει τοὺς καρποὺς τοῦ ἔργου ποὺ ἐκεῖνος ἔσπειρε. Καθὼς βλέπει τὸ μοναστηράκι μας νὰ αὐξάνεται καὶ νὰ καρποφορεῖ αἰσθάνεται τὴν χαρὰ τοῦ πατέρα ποὺ καμαρώνει γιὰ τὴν πρόοδο καὶ προκοπὴ τῶν παιδιῶν του.

 

Ενθρόνιση 1

 

Ενθρόνιση 2

 

Ενθρόνιση 3

 

Ἀκολουθεῖ ὁ ἐνθρονιστήριος λόγος τῆς Γερόντισσας Φιλοθέης:

 

Σεβασμιώτατε Ἅγιε Διδυμοτείχου, Σεβασμιώτατε Ἅγιε Θερμοπυλῶν, Σεβασμιώτατε Ἅγιε Γλυφάδος, Ἅγιε Πρωτοσύγκελε τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, σεβαστέ μας γέροντα π. Γαβριήλ, σεβαστοί μας ἱερεῖς, σεβαστὲς γερόντισσες καὶ ἀδελφές, ἀγαπημένοι μας κ. καθηγητές, ἀγαπημένα μας πνευματικὰ ἀδέλφια.

Φέτος ἑορτάζουμε τὰ εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπίσημη ἵδρυση τοῦ μοναστηριοῦ μας καὶ πραγματικὰ δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἐκφράσουμε τὴν χαρὰ καὶ τὴν συγκίνηση ποὺ νοιώθουμε.

Τὸ μοναστήρι μας ἱδρύθηκε ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Σεραφείμ, στὴν συνέχεια εὐλογήθηκε καὶ ἀναγνωρίστηκε καὶ τὸ μετόχι μας ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Χριστόδουλο καὶ σήμερα συνεχίζει νὰ λειτουργεῖ καὶ νὰ ἀναπτύσσεται μὲ τὴν πατρικὴ εὐλογία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου μας κ. Ἱερωνύμου.

Χάρη στὴν ἀμέριστη συμπαράσταση καὶ μέριμνα τοῦ ἁγίου Διδυμοτείχου, τὸ μικρό μας μοναστηράκι πῆρε νομικὴ ὑπόσταση καὶ ἀναγνωρίστηκε ἐπίσημα καὶ ἀπὸ τὸ Κράτος καὶ ἀπὸ τὴν διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἐλάχιστο χρόνο. Καὶ ἀπὸ τότε ποτὲ δὲν σταμάτησε νὰ μᾶς ἔχει ἔγνοια καὶ νὰ μᾶς προσφέρει τὴν πολύτιμη βοήθειά του σὲ κάθε μικρὴ ἤ μεγάλη μας ἀνάγκη. Σήμερα ὁλοκληρώνεται καὶ τυπικὰ αὐτὸ ποὺ ξεκίνησε σὰν διαδικασία πρὶν πολλὰ χρόνια. Ὅμως ὅσα χρόνια καὶ ἂν περάσουν ἐμεῖς νοιώθουμε ὅτι βρισκόμαστε ἀκόμη στὴν ἀρχὴ ἤ, γιὰ τὴν ἀκρίβεια, ὅτι δὲν ἔχουμε βάλει ἀκόμη ἀρχή, ἀφοῦ εἶναι πάρα πολλὲς οἱ στιγμές, φανερὲς ἡ κρυφές, ποὺ φερόμαστε ἀνόητα καὶ ἀνάξια.

Ἡ ἱστορία τοῦ μοναστηριοῦ μας τυπικὰ εἶναι σύντομη, ὅμως ἡ κληρονομιὰ καὶ κατὰ συνέπεια καὶ ἡ εὐθύνη ποὺ φέρουμε εἶναι πολὺ μεγάλη, καθὼς οἱ ρίζες μας εἶναι πολὺ βαθειὲς καὶ ἀνάγονται ἀπὸ τὴν μιὰ πλευρὰ στὰ χρόνια της τουρκοκρατούμενης Ἀθήνας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη στὴν τουρκοκρατούμενη Μ. Ἀσία.

Στὰ μαῦρα χρόνια της σκλαβιᾶς, τὸν 16ο αιώνα, ἡ ἁγία Φιλοθέη ἵδρυσε μέσα στὴν καρδιὰ τῆς τουρκοκρατούμενης καὶ βασανισμένης καὶ τότε Ἀθήνας ἕνα μοναστήρι τὸ ὁποῖο ἀφιέρωσε στὸν ἅγιο ἀπόστολο Ἀνδρέα καὶ ἵδρυσε καὶ πολλὰ μετόχια, ἕνα ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι καὶ τὸ ἀγαπημένο μας ἐκκλησάκι τοῦ ἁγίου Ἀνδρέου. Μέσα σ’ αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι ἡ ἁγία Φιλοθέη μαρτύρησε ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὶς 3 Ὀκτωβρίου 1588. Καὶ ὅπως συχνὰ μᾶς λέει ὁ γέροντάς μας π. Γαβριήλ, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ αὐτὸς ὁ τόπος ποτίστηκε μὲ αἷμα μαρτυρικό, εἶναι διπλὰ εὐλογημένος καὶ ἡ παρουσία τῆς ἁγίας εἶναι πολὺ ἔντονη.

Στὴν συνέχεια, ὅταν κοιμήθηκε ἡ ἁγία Φιλοθέη, λίγους μῆνες μετὰ τὸν βασανισμό της, ὑποκύπτοντας στὰ βαριά της τραύματα, τὸ μοναστήρι της ἄρχισε σιγὰ σιγὰ νὰ φθίνει. Ἔτσι, ἐνῶ ἐπὶ τῶν ἡμερῶν της ἀριθμοῦσε περίπου 200 μοναχές, ρωμιὲς καὶ τούρκισσες, τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπανάστασης τοῦ 1821 εἶχε ἐλάχιστες μοναχὲς καὶ στὴν συνέχεια διαλύθηκε ἀπὸ τοὺς Βαυαροὺς τὸ 1833. Ἔκτοτε, καὶ μέχρι τὸ 1942, τὸ ἐκκλησάκι μας ποὺ ἦταν τὸ μετόχι της στὰ Πατήσια, ποὺ ἀναστηλώθηκε ἀπὸ τὸν μεγάλο ἀρχιτέκτονα Ἀναστάσιο Ὀρλάνδο καὶ ἁγιογραφήθηκε μετὰ ἀπὸ λίγο ἀπὸ τὸν Ἀϊβαλιώτη Φώτη Κόντογλου, τελοῦσε «ἐν ἀναπαύσει». Κάτι ὅμως σιγόκαιγε μέσα στὰ ἐρείπια στὰ ὁποῖα εἶχε μεταβληθεῖ.

Ἔτσι φθάνουμε στὸ 1967 ὅταν ὁ γέροντάς μας πῆγε ἐκεῖ σὰν κατηχητής. Συγκλονισμένος ἀπὸ τὴν ἔκδηλη παρουσία τῆς ἁγίας, γονάτισε μέσα στὸ ἐκκλησάκι καὶ παρεκάλεσε τὴν ἁγία Φιλοθέη καὶ τὸν ἅγιο Ἀνδρέα νὰ τὸν ἀξιώσουν νὰ γίνει ἱερέας σ’ αὐτὸ τὸ ἐκκλησάκι καὶ σ’ αὐτὸ νὰ πεθάνει. Πράγματι, ἀπὸ τὸ 1974 ποὺ χειροτονήθηκε ἱερέας διακονεῖ στὸ ἐκκλησάκι μας δίχως ποτὲ νὰ λείψει. Ὑπῆρξε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια κυριολεκτικὰ ἡ ψυχὴ τῆς ἐνορίας, πηγὴ ἀστείρευτης εὐλογίας, τοὺς καρποὺς τῆς ὁποίας βλέπουμε στὰ ἀμέτρητα ζευγάρια, στοὺς καλούς μας ἱερεῖς καὶ στοὺς μοναχοὺς καὶ τὶς μοναχὲς ποὺ ἐμπνεύστηκαν τόσο ἀπὸ τὴν ὁλοζώντανη παρουσία καὶ εὐλογία τῆς ἁγίας Φιλοθέης ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν σεμνὴ καὶ ταυτόχρονα ἀρχοντικὴ βιοτὴ τοῦ π. Γαβριήλ.

Θυμᾶμαι ποὺ ὡς φοιτητὲς παρευρεθήκαμε μὲ ἕναν πνευματικό μας ἀδελφό, ποὺ εἶναι σήμερα ἱερέας, στὴν ἀγορὰ τοῦ πρώτου διαμερίσματος, σημερινὴ βιβλιοθήκη τῆς μονῆς, καὶ τοῦ δεύτερου, σημερινὸ παρεκκλήσι τοῦ ναοῦ, ποὺ βρίσκονται στὴν πολυκατοικία δίπλα ἀκριβῶς ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα. Ὅταν ὑπογράψαμε τὰ συμβόλαια, γύρισε καὶ μᾶς εἶπε βαθειὰ συγκινημένος ὁ π. Γαβριὴλ: «σήμερα δὲν ἀγοράσαμε τὸ διαμέρισμα, ἀνακτήσαμε τὰ κεκτημένα», δηλαδὴ ξαναπήραμε αὐτὰ ποὺ ἦταν δικά μας, ἀφοῦ στὸ σημεῖο αὐτὸ ὑπῆρχαν τὰ κελάκια τοῦ μοναστηριοῦ τῆς ἁγίας Φιλοθέης.

Ἐπίσης, σὲ κάθε Θ. Λειτουργία ὁ π. Γαβριὴλ μνημόνευε «ὑπὲρ τῆς ἱερᾶς ἡμῶν μονῆς», ἐννοώντας τὸ μοναστήρι τῆς ἁγίας Φιλοθέης. Καὶ ὅταν τὸ 1989 ἑορτάσαμε τὰ 400 χρόνια ἀπὸ τὴν Κοίμηση τῆς ἁγίας μας, θυμᾶμαι μὲ πόση συγκίνηση μᾶς μιλοῦσε γιὰ τὴν ζωὴ τῆς ἁγίας καὶ γιὰ τὴν ἀξία τοῦ μοναστηριοῦ της καὶ μὲ πόση σιγουριὰ μᾶς ἔλεγε πὼς μιὰ μέρα θὰ ξαναγίνει τὸ μοναστήρι της: « Θὰ δεῖτε, θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ τὰ μοναστήρια θὰ γίνονται σὲ πολυκατοικίες». «Ἡ ἐποχή μας, ἡ Ἀθήνα μας, τὰ Πατήσια, χρειάζονται μοναστήρια. Χρειαζόμαστε ἁγίους καὶ μερακλῆδες μοναχοὺς καὶ μοναχές. Διψάει ἡ ἐποχή μας γιὰ ὀμορφιά. Διψάει γιὰ τὸν Χριστό».

Καὶ τὸ ὄνειρο ἔγινε πραγματικότητα χάρη στὴν εὐλογία τοῦ ἁγίου Πορφυρίου, τὴν προσευχή, τοὺς κόπους, τὶς προσωπικὲς στερήσεις καθὼς καὶ τὰ δάκρυα καὶ τὶς ἀγωνίες τοῦ γέροντά μας καὶ τῆς μικρασιάτισσας μητέρας του, τῆς κυρὰ Λένης, ἀλλὰ καὶ τὶς ἐμπνευσμένες καὶ ἄμεσες ἐνέργειες τοῦ Σεβασμιωτάτου ἁγίου Διδυμοτείχου.

Μὲ πολὺ κόπο καὶ ἀγώνα πρωτοξεκινήσαμε ἀπὸ ἐδῶ, ἀπὸ τὸν Ὠρωπό, ἀφοῦ πρῶτα ἀσπαστήκαμε τὰ ἱερὰ λείψανα τῆς ἁγίας μας Φιλοθέης ποὺ φυλάσσονται στὸ ἐκκλησάκι μας. Ζήσαμε ἤδη ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ δύσκολες στιγμὲς ἀλλὰ καὶ γεμάτες χάρη.

Στὴ συνέχεια δημιουργήθηκε τὸ μοναστήρι τῆς Ἀθήνας, ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ἐπίσημη ἕδρα μας, ἀποτελεῖται ἀπὸ τρία συνεχῆ οἰκόπεδα πράγματι ἀνάμεσα σὲ «πολυκατοικίες» καὶ βρίσκεται στὴν ὁδὸ Ἰβήρων, πολὺ κοντὰ στὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, οὐσιαστικὰ δηλαδὴ μέσα στὰ κτήματα τοῦ μοναστηριοῦ τῆς ἁγίας Φιλοθέης.

Παράλληλα ὑπάρχει καὶ τὸ μετόχι μας ποὺ βρίσκεται ἐδῶ, στὸν εὐλογημένο αὐτὸ τόπο τοῦ Ὠρωποῦ.

Τὸ ὄνομα τοῦ μοναστηριοῦ μας εἶναι «Παναγία τῶν Βρυούλων» καὶ δόθηκε ἀπὸ τὸν βουρλιώτικης καταγωγῆς γέροντά μας εἰς ἀνάμνηση τοῦ μεγάλου ἀντίστοιχου προσκυνήματος ποὺ βρισκόταν στὰ Βουρλὰ τῆς Μ. Ἀσίας.

Δὲν γνωρίζουμε πότε ἀκριβῶς χτίστηκε γιὰ πρώτη φορὰ ὁ περιβόητος αὐτὸς ναὸς στὰ Βουρλά, τὸ σίγουρο ὅμως εἶναι ὅτι τὸ 1796 χτίστηκε γιὰ τρίτη φορὰ καὶ ἀποτελοῦσε μέρος ὁλόκληρου οἰκοδομικοῦ συγκροτήματος, στὸ ὁποῖο ἐδέσποζε ὁ ναὸς καὶ ἡ περίφημη Ἀναξαγόρειος Σχολή. Ἀπὸ ὅλη τὴν Ἀνατολὴ ἔρχονταν ρωμιοὶ καὶ τοῦρκοι τὸν Δεκαπενταύγουστο νὰ προσκυνήσουν στὴν ἑορτὴ Της τὴν «Μεγαλόχαρη» ὅπως τρυφερὰ ἀποκαλοῦσαν τὴν Παναγία τὴν Βουρλιώτισσα καὶ πολλὰ ἦταν τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε σὲ ρωμιοὺς καὶ τούρκους. Ὅμως τὸ 1922 ἡ Παναγία, τὰ Βουρλὰ ὅπως καὶ ὁλόκληρη ἡ γῆ τῆς Ἰωνίας ἔγιναν στάχτη σὲ μιὰ καταστροφὴ ποὺ ὅμοιά της δὲν γνώρισε ὁ ἑλληνισμός.

Αὐτὴ εἶναι μὲ πολὺ λίγα λόγια ἡ «προϊστορία» τῆς μονῆς μας, τὴν ὁποία ὀφείλουμε ὅλοι μας, ἀλλὰ προπαντὸς ἐμεῖς οἱ μοναχὲς νὰ τὴν μελετοῦμε, νὰ τὴν νοιώθουμε διαρκῶς μέσα μας καὶ νὰ τὴν παραδώσουμε καὶ σὲ ἄλλους.

Κάπου γράψανε πρόσφυγες: «Πατρίδα ζεῖς ὅσο σὲ θυμόμαστε». Ὁ λόγος ποὺ τὸ μοναστήρι μας ὀνομάστηκε Παναγία τῶν Βρυούλων δὲν εἶναι μόνο ἡ ἀνάμνηση ἤ καλύτερα ἡ μνήμη τοῦ ἱστορικοῦ μας προσκυνήματος. Εἶναι κυρίως ἡ ἀναβίωση ἑνὸς ἤθους ποὺ κοντεύει νὰ ξεχαστεῖ σήμερα.

Μᾶς ἔλεγε συχνὰ ὁ γέροντάς μας: «Ὀνειρεύομαι ἕνα μοναστήρι ποὺ νὰ λειτουργεῖ ὅπως ἡ μικρασιάτισσα μητέρα μου, ὅπως οἱ μικρασιάτισσες γιαγιάδες τῆς γειτονιᾶς τοῦ Πολυγώνου, στὸ ὁποῖο μεγάλωσα. Ἕνα μοναστήρι ποὺ δὲν θὰ ἀναρωτιέται ὁ προσκυνητὴς ἂν τὸν ἀγαποῦν ἀλλὰ ποὺ θὰ εἶναι σίγουρος ὅτι, προσφέροντάς του ἕνα ποτήρι νερό, τὸν ἀποδέχονται, τὸν τιμοῦν, τὸν περιποιοῦνται, ὅποιος καὶ ἂν εἶναι αὐτός, δηλαδὴ ἕνα μοναστηράκι ποὺ θὰ εἶναι ἀνοιχτὸ ὅσο πρέπει, φιλικὸ ὅσο πρέπει, προσεκτικὸ ὅσο πρέπει, ἥσυχο ὅσο πρέπει, μὲ μοναχὲς μὲ ἁγιότητα καὶ μεράκι ποὺ θὰ ἔχουν τὴν διάθεση νὰ «ξενοδοχήσουν τὰ ἀδέλφια μας ποὺ κουρασμένα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία θὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Πατέρα».

Ἐπίσης ἐκεῖνο ποὺ προσπάθησε νὰ ζωντανέψει μέσα μας εἶναι ἡ ἔμπνευση γιὰ δημιουργία, νὰ μᾶς μάθει τὸ μέτρο καὶ τὸ σωστὸ κουμάντο, ἀλλὰ προπαντὸς νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ ἀποκτήσουμε εὐγνώμονα καρδία.

«Τὴν βρυσούλα ποὺ σὲ δρόσισε ποτὲ νὰ μὴν τὴν ξεχάσεις» τοῦ ἐπαναλάμβανε συχνὰ ἡ μητέρα του καὶ μᾶς τὸ τονίζει συχνὰ ὁ γέροντάς μας, θέλοντας νὰ μᾶς διδάξει νὰ εὐχαριστοῦμε, νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ θεωροῦμε ὅλους τους ἀνθρώπους εὐεργέτες μας, ἀφοῦ αὐτὸ τὸ μοναστηράκι φτιάχτηκε καὶ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ἀπὸ τὸ περίσσευμα τῆς ἀγάπης χιλιάδων ἀνθρώπων πού, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι καὶ σήμερα, βοήθησαν καὶ βοηθοῦν ὁ καθένας μὲ τὸν τρόπο του.

Ἐπίσης μᾶς τόνιζε νὰ λέμε πάντα καὶ γιὰ ὅλα, καὶ γιὰ τὰ εὐχάριστα καὶ γιὰ τὶς δοκιμασίες, τὸ «Δόξα σοι ὁ Θεός». Αὐτὸ ἔχει μεγαλύτερη ἀξία καὶ ἀπὸ τὸ «Κύριε ἐλέησον», ἰδιαίτερα ὅταν ἀγωνιζόμαστε νὰ τὸ λέμε σὲ περιόδους δοκιμασίας καὶ πειρασμῶν. Καὶ προπαντὸς νὰ κάνουμε ὑπομονὴ καὶ νὰ μὴν βιαζόμαστε.

Μιὰ φορά, ἀφοῦ εἶχε λειτουργήσει ἐδῶ στὸ μετόχι μας, λίγους μῆνες μετὰ ἀπὸ τὴν κουρά μου, καὶ θέλοντας νὰ μὲ ἐμψυχώσει, μοῦ ἔγραψε ἕνα πολὺ τρυφερὸ γραμματάκι :

«Γερόντισσα, πάντοτε θυμᾶμαι μὲ πολλὴ συγκίνηση τὶς στιγμὲς ποὺ πρωτοξεκινήσαμε. Δύσκολες ἀλλὰ καὶ πολὺ ὄμορφες. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μείνετε μέσα σ’ ἐκείνη τὴν λαχτάρα καὶ ἐνθουσιασμὸ ποὺ ζήσατε ὅταν πρωτοξεκινήσαμε τὸ μοναστηράκι. Σήμερα τὸ πρωί, πρὶν τὴν Θεία Λειτουργία, ἔξω ἀπὸ τὴν ἐκκλησία στριφογύριζε μιὰ πεταλούδα. Τὴν παρατηροῦσα ἐπίμονα. Σκεπτόμουν πόση ὑπομονὴ ἔπρεπε νὰ ἔχει τὸ πρώην σκουληκάκι γιὰ νὰ γίνει πεταλούδα. Καὶ νὰ πετάει, καὶ νὰ χαίρεται. Φοροῦσε ρασάκια. Ἦταν μιὰ μαύρη πεταλουδίτσα. Σᾶς εὐχαριστῶ».

Μὲ αὐτὰ τὰ φαινομενικὰ ἁπλὰ ἀλλὰ μὲ τόσο βαθὺ νόημα λογάκια τοῦ γέροντά μας μεγαλώσαμε κοντά του καὶ πάρα πολλὲς φορὲς εἴδαμε στὴν πράξη πόσο πολύτιμα καὶ παρήγορα εἶναι καὶ πόσο ἀνεπαρκεῖς καὶ ἀνέτοιμες ἐμεῖς γιὰ νὰ τὰ νοιώσουμε καὶ νὰ τὰ κάνουμε πράξη.

Σεβασμιώτατε,

στὴν μοναχική μας κουρὰ μᾶς διαβάσατε ἀπὸ τὸ Μέγα Εὐχολόγιο: «Ὄντως καλὸν ἔργον καὶ μακάριον ἐξελέξω, ἀλλ’ ἐὰν καὶ τελειώσῃς. Τὰ γὰρ καλὰ ἔργα κόπῳ κτῶνται, καὶ πόνῳ κατορθοῦνται».

Εὔχεστε νὰ ἔχουμε πάντα ἔμπνευση, πάντα μετάνοια, πάντα ἀγάπη, πάντα χαρὰ γιὰ νὰ φέρουμε εἰς πέρας τὴν ὑψηλὴ διακονία ποὺ διὰ τῶν χειρῶν σας καὶ τοῦ γέροντός μας, μᾶς ἐμπιστεύτηκε ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἀπὸ πολὺ νεαρὴ ἡλικία. Εὔχεστε κάποτε νὰ μεγαλώσουμε καὶ νὰ ὡριμάσουμε πρὶν μᾶς καλέσει ὁ Χριστὸς μας κοντά Του. Συγχωρῆστε μας γιὰ τὰ λάθη καὶ τὶς παραλείψεις μας.

Ἀναμένοντας τὴν τοῦ Θεοῦ πρόνοια γιὰ ὅλα, γιὰ τὸ μοναστήρι, γιὰ τὶς μοναχές, γιὰ τὸν κόσμο ὁλόκληρο, καὶ μὲ τὶς εὐχὲς τοῦ γέροντός μας, σᾶς εὐχαριστοῦμε καὶ πάλι καὶ σᾶς εὐχόμαστε καλὴ Σαρακοστή, καλὸ Πάσχα, καλὴ Ἀνάσταση.

 

Ενθρόνιση 4

 Ενθρόνιση 6

 

Ενθρόνιση 5