Εἶναι ποτέ δυνατόν μιὰ γυναίκα ρωμιά, στὰ δύσβατα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας (περίπου ἕναν αἰώνα μετά τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης) νὰ φτιάχνει σχολεῖα στὴν Ἀθήνα, νὰ ἱδρύει νοσηλευτήρια καὶ ὀρφανοτροφεῖα, νὰ βοηθᾶ φτωχούς καὶ ἀνήμπορους, νὰ προστατεύει νεαρές κοπέλες –Ἑλληνίδες καὶ Τουρκάλες- νὰ μήν καταλήξουν στὰ χαρέμια, νὰ ἀλληλογραφεῖ μὲ τὴ Γερουσία τῆς Βενετίας καὶ νὰ ζητᾶ δάνειο γιὰ τὰ φιλανθρωπία;

Ὅλα αὐτά, τὰ «ἀπίθανα» γιὰ νὰ συμβοῦν στἠ ζωή τῆς Ἀγίας Φιλοθέης τῆς Ἀθηναίας, διηγεῖται στὴ διαδικτυακή ἐκπομπή «Πέρασμα» τοῦ Ἱδρύματος Νεότητος καὶ Οἰκογένειας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπής Ἀθηνῶν ἡ Ἡγουμένη τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Παναγία τῶν Βρυούλων Γερόντισσα Φιλοθέη.

Ἡ ἐκπομπή φιλοξενεῖται στὸ Ναΰδριο τοῦ Ἀγίου Ἀνδρέα στὴν πλατεία Ἀμερικῆς, ποὺ ἀπετέλεσε τὸ καθολικό Μετοχίου ποὺ ἵδρυσε ἡ Ἀγία Φιλοθέη στὰ Πατήσια καὶ στὸ ὁποῖο συνελήφθη ἡ Ἁγία καὶ μαρτύρησε. Στὴν ἐκπομπή ἐπισκεπτόμαστε καὶ τὸ Ἱερό Ἠσυχαστήριο Παναγία τῶν Βρυούλων στὰ Πατήσια.

Μιὰ διαδικτυακὴ συνάντηση (σὲ καιρούς δύσκολους, ἀλλά μὲ αἰσιοδοξία καὶ πίστη) ποὺ πραγματοποιήθηκε τὴ Δευτέρα 15 Φεβρουαρίου 2021. Διότι οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας καταδεικνύουν σὲ ὅλους μας σήμερα ὅτι ἡ ἀπογοήτευση δὲν χωρᾶ, καθώς πράγματι «τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν».

 

Μὲ κυβερνητικὴ ἀπόφαση, ἡ τέλεση τῶν Ἱερῶν Ἀκολουθιῶν θὰ γίνεται στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς μέχρι νεωτέρας χωρὶς τὴν παρουσία πιστῶν.

Μπορεῖτε νὰ παρακολουθεῖτε μέσω διαδικτύου τὶς Ἀκολουθίες ποὺ θὰ τελοῦνται στὸ Μοναστήρι τοῦ Ὠρωποῦ καὶ στὸ Ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα, ὡς ἑξῆς:

Γιὰ τὶς Ἀκολουθίες ἀπὸ τὸ Μετόχι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Παναγίας Βρυούλων στὸν Ὠρωπὸ ἐγγραφεῖτε στὸ κανάλι monastiri panagia vrioulon στὸ Youtube .

Γιὰ νὰ συνδεθεῖτε, πατῆστε ἐδῶ: https://www.youtube.com/channel/UC6RxxlSx3wTvIotvcGky3lA

...

...

Γιὰ τὶς Ἀκολουθίες ἀπὸ τὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Ἀνδρέου στὴν Ἀθήνα ἐγγραφεῖτε στὸ κανάλι Τόπος μαρτυρίου Αγίας Φιλοθέης στὸ Youtube .

Γιὰ νὰ συνδεθεῖτε, πατῆστε ἐδῶ: https://www.youtube.com/channel/UCQlI2EKrrus1AqVb1o4QSvA

..

Ἀκολουθίες στὸν Ἱ. Ν. Ἁγίου Ἀνδρέου

Σᾶς ἐνημερώνουμε ὅτι, λόγω ἐκτάκτων συνθηκῶν, ἀναβάλλεται ἡ καθιερωμένη καὶ κατ' ἔτος τελουμένη στὶς 2 Ὀκτωβρίου στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Ἱερὰ Ἀγρυπνία εἰς μνήμην τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Ὁσιομάρτυρος Φιλοθέης τῆς Ἀθηναίας.

Ἡ Ἱερὰ Ἀγρυπνία θὰ πραγματοποιηθεῖ ἐν εὐθέτω χρόνω, ἐνῶ θὰ ὑπάρξει ἐγκαίρως σχετικὴ νεώτερη ἀνακοίνωση.

Ἐπίσης, τὴν Κυριακὴ 4 Ὀκτωβρίου δὲν θὰ τελεσθεῖ Θεία Λειτουργία. 

Ἀπὸ τὸ ἑπόμενο Σάββατο 10 Ὀκτωβρίου θὰ τελοῦνται κανονικὰ ὅλες οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες. 

Τὴν Κυριακὴ 11 Ὀκτωβρίου ἡ Θεία Λειτουργία θὰ τελεσθεῖ κανονικὰ στὸν Ἅγιο Ἀνδρέα.

 Εις μνήμην του μακαριστού π. Γαβριήλ Τσάφου

(Από το χρονολόγιο της Φωτεινής Οικονόμου στο facebook)

Γνώρισα τον π. Γαβριήλ λίγα χρόνια πριν, όταν με κάλεσε στην ενορία του να παρουσιάσω το βιβλίο μου «π. Γεώργιος Πυρουνάκης, η θεολογία και το έργο ενός ελεύθερου ανθρώπου». Αναγκάστηκα να ταξιδέψω αυθημερόν, αφού η παρουσίαση έγινε Δευτέρα (κάθε απόγευμα Δευτέρας ο π. Γαβριήλ συγκέντρωνε τους ενορίτες του, παρουσιάζοντας κάποιον ομιλητή ή συγγραφέα).

Στο σταθμό με περίμενε ένας δικός του άνθρωπος, ο οποίος με οδήγησε στο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα στην πλατεία Αμερικής. Εκεί, σε μια ξύλινη μικρή καρεκλίτσα, κάθονταν ο π. Γαβριήλ, ένας εύσωμος ιερέας με σπινθηροβόλο βλέμμα και χαμόγελο μεγάλο, που δεν θύμιζε με τίποτα ασκητική μορφή. Η αμηχανία μου έσβησε σε δευτερόλεπτα, όταν άρχισε να μου μιλά με αμεσότητα, οικειότητα και χιούμορ, λες και ήμασταν χρόνια κολλητοί. (Αργότερα διάβασα ότι ο Άγιος Παΐσιος, χωρίς να αναφέρεται ονομαστικά σ΄αυτόν, τον περιέγραψε ως εξής: «Γνωρίζω έναν πνευματικό που είναι αρκετά παχύς, φυσικά είναι και η κράση του, αλλά μπορεί και στο φαγητό λίγο να μην προσέχει, ξέρετε όμως πόσο πονάει για τον άλλον, πόσο ενδιαφέρεται για τους πονεμένους; Αυτός έχει ταπείνωση, γιατί λέει ότι δεν κάνει άσκηση, αλλά παράλληλα έχει πολλή καλοσύνη, και έτσι πολλοί αναπαύονται περισσότερο σ’ αυτόν παρά σε έναν ασκητικό πνευματικό. Ένας πνευματικός, που δεν είναι αποφασισμένος να πάει ακόμη και στην κόλαση για την αγάπη των πνευματικών παιδιών του, δεν είναι πνευματικός»).

Μου είπε πολλά μέχρι να έρθουν οι ενορίτες του: πώς τελείωσε το νυχτερινό Γυμνάσιο (γιατί δούλευε από παιδάκι), φοίτησε στη Ριζάρειο και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών και πως, ως φοιτητής, όταν μπήκε για πρώτη φορά το 1967 στο κατανυκτικό βυζαντινό Εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα, που είχε αγιογραφήσει ο Φώτης Κόντογλου, ζήτησε από τον Χριστό να τελειώσει την ζωή του ως ιερέας στον ναό αυτό, όπου το 1588 είχε μαρτυρήσει η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία (και ο Χριστός δεν του χάλασε το χατήρι!). Μου αποκάλυψε ακόμη ότι υπήρξε ο πνευματικός του π. Γεωργίου Πυρουνάκη και μου περιέγραψε εικόνες από την πολύχρονη φιλία τους.

Όταν γέμισε το εκκλησάκι, θαύμασα το ποιμαντικό του έργο: πλήθος από νέα παιδιά, φοιτητές, ζευγάρια είχαν δεχτεί το κάλεσμά του και με κοίταζαν με προσμονή (λες και ποια είμαι!), βιντεοσκοπώντας την παρουσίαση, η οποία διακόπτονταν ευχάριστα από τα πειράγματα και τα σχόλια του π. Γαβριήλ.

Όταν τελείωσε κείνο το μαγικό απόγευμα, κοντέψαμε να… μαλώσουμε γιατί δεν δεχόταν την απόφασή μου να επιστρέψω μέσα στη νύχτα και επέμενε να πάρω άδεια και να φιλοξενηθώ «τουλάχιστον ένα τριήμερο», προκειμένου να με ξεναγήσει στην «Παναγία των Βρυούλων», το ησυχαστήριο που ίδρυσε ο ίδιος, στο Μετόχι του οποίου στον Ωρωπό εγκαταβιούν σήμερα πέντε μοναχές, όλες πνευματικά του τέκνα και στο οποίο ο π. Γαβριήλ πέρασε τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του.

Όταν τελικά έφυγα, μου έδωσε ένα πακέτο, με την εντολή να το ανοίξω όταν θα ανέβαινα στο τρένο και συμφώνησα. Το πακέτο περιείχε μια επιχρυσωμένη εικόνα της Παναγίας, έντυπο υλικό για την μονή και το εκκλησάκι και ένα φάκελο με τα οδοιπορικά μου, περισσότερα μάλιστα από όσα χρειάζονταν.

Έκτοτε, μιλήσαμε λίγες μόνο φορές στο τηλέφωνο. Την τελευταία φορά με συνεχάρη επειδή -μετά από μεσολάβησή του- ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, με τον οποίο είχαν αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη, συμπεριέλαβε το βιβλίο μου στη βιβλιοθήκη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Η συνάντησή μου με αυτόν τον στοργικό και γλυκό άνθρωπο ήταν σύντομη, αλλά αρκετή για μια ολόκληρη ζωή. Όπως με διαβεβαίωνε, με μνημόνευε σε όλες τις λειτουργίες του και είμαι απολύτως βέβαιη ότι συνεχίζει να το κάνει για μένα αλλά και για τον κόσμο όλο!

Και όπως έλεγε:
«Αυτό που λείπει από το σημερινό άνθρωπο
είναι η τρυφερότητα. Όχι η ελεημοσύνη.
Όχι βγάζω από την καρδιά μου για να δώσω στον άλλο,
αλλά ανοίγω την καρδιά μου για να χωρέσει ο άλλος.»

Τὸ Σάββατο 25 Ἰουλίου 2020, στὸ Μετόχι τοῦ Ἱ. Ἡσυχαστηρίου Παναγίας Βρυούλων, στὸ Μήλεσι Ὠρωποῦ, τελέστηκε Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία, μὲ ἀφορμὴ τὴν συμπλήρωση δύο ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντά μας Ἀρχιμ. Γαβριὴλ Τσάφου, κτήτορος καὶ πνευματικοῦ τοῦ Ἱ. Ἡσυχαστηρίου, μετὰ τὸ πέρας τῆς ὁποίας ἔγινε καὶ τὸ ἐτήσιο μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ π. Γαβριήλ.

Τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὸ Μνημόσυνο ἐτέλεσε ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ἀργολίδος κ. Νεκτάριος, σὲ κλίμα κατάνυξης καὶ ἀναστάσιμης χαρᾶς. Παραβρέθηκαν πολλοὶ ἱερεῖς καὶ πνευματικὰ παιδιὰ τοῦ π. Γαβριὴλ Τσάφου.

DSC 0009a 

DSC 0012a

DSC 0014a

DSC 0020a

DSC 0025a

DSC 0028a

DSC 0038a

DSC 0040a

DSC 0044a

DSC 0046a

DSC 0048a

DSC 0051a

DSC 0053a